تبليغاتX
 

مي خواستم شادمانتان كنم! / هميشه به روي رفتارتان خنديدم! / در تمام عكسهاي يادگاري لبخند زدم! / اما چه كنم كه شعر، / حقيقت ِ تلخي بود! / حقيقت ِ تلخ ِ تزلزل بغض / و تحمل حزن! / نه جايي براي ته مانده تبسم هاي من داشت، / نه مجالي براي رويش شادي! / من مي دانستم كه هر حرفي حرف مي آورد! / مي دانستم كه فرياد را نمي شود زمزمه كرد! / حالا سرم را بالا مي گيرم و كنار سايه ام مي گذرم! / حالا در همين اتاق ِ در بسته، / بر صندلي ِ كوچكم مي ايستم / و رو به ديوارها فرياد مي زنم: / ـ« من شاعرم!» / (و اين دروغ دلنشيني است! / كه به قدر ِ ارزني هم شاعر نبوده ام هرگز!) / حالا به هر عابري كه در خيابان از كنارم گذشت / كتابي مي دهم! / مي دانم كه ديوانه ام ميخوانند! / مي دانم كه به خطوط درهم خوابهايم مي خندند! / مي دانم كه كسي مدالي بر سينه ام نخواهد زد! / اما يادتان باشد! / فردا درباره همين دلبستگي هاي ساده / قضاوت خواهيد كرد! / يادتان باشد حرف حساب
 

 

چه شود گر تو بیایی

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387ساعت 9  توسط علی  | 

 

 

 

  الهی ؛ شکرت که حقیر و فقیرم نه امیر و وزیر

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم مرداد 1387ساعت 1  توسط علی  | 

 

                                                       سهراب بیا که آب را گل کردند

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم مرداد 1387ساعت 1  توسط علی  | 

 

مرگ امواج

 

از دریا پرسیدم : که این امواج دیوانه تو ، از کرانه ها چه می خواهند ؟

چرا اینان پریشان و دربه در ، سر به کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟

دریا در مقابل سوالم گریست ! امواج هم گریستند ...

آن وقت دریا گفت : که طعمه مرگ تنها آد مها هستند

 امواج هم مانند آد مها میمیرند و این امواج زنده هستند که لاشه امواج مرده

 را شیون کنان به گورستان سواحل خاموش می سپارند !

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم مرداد 1387ساعت 15  توسط علی  | 

بدون  شرح ...

 

 

    دشمنای انقلاب                                      ترسو های بی پدر

آهای غنیمت خورا                                 بپا بابا یواشتر

ای که به این انقلاب                                  چسبیدین عین کنه

خط و نشون می کشی                                 النگو هات نشکنه

فکر می کنی علی رو                               حالا تنها  می زاریم

ما اهل کوفه نیستیم                                   دخلتونو میاریم

 

 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم مرداد 1387ساعت 0  توسط علی  | 
 

مي خواستم شادمانتان كنم! / هميشه به روي رفتارتان خنديدم! / در تمام عكسهاي يادگاري لبخند زدم! / اما چه كنم كه شعر، / حقيقت ِ تلخي بود! / حقيقت ِ تلخ ِ تزلزل بغض / و تحمل حزن! / نه جايي براي ته مانده تبسم هاي من داشت، / نه مجالي براي رويش شادي! / من مي دانستم كه هر حرفي حرف مي آورد! / مي دانستم كه فرياد را نمي شود زمزمه كرد! / حالا سرم را بالا مي گيرم و كنار سايه ام مي گذرم! / حالا در همين اتاق ِ در بسته، / بر صندلي ِ كوچكم مي ايستم / و رو به ديوارها فرياد مي زنم: / ـ« من شاعرم!» / (و اين دروغ دلنشيني است! / كه به قدر ِ ارزني هم شاعر نبوده ام هرگز!) / حالا به هر عابري كه در خيابان از كنارم گذشت / كتابي مي دهم! / مي دانم كه ديوانه ام ميخوانند! / مي دانم كه به خطوط درهم خوابهايم مي خندند! / مي دانم كه كسي مدالي بر سينه ام نخواهد زد! / اما يادتان باشد! / فردا درباره همين دلبستگي هاي ساده / قضاوت خواهيد كرد! / يادتان باشد